مدتهاست که از شروع کار وبلاگ مي گذره و من در نوشتن مطلب جديد کوتاهي کرده ام

در اين مدت تقريبا زياد ، اتفاقات تلخ و شيرين بسياري بر سر شهر باران هاي نقره اي

آمد که در نهايت منجر به اين شد که اين شهر نيز صاحب شهردار شود که بسي عالميان

را شاد کرد و در عجب فرو برد. ماندم چرا شهردار سردرگم است تا حکمش صادر شود تا کارش

را شروع کند رحمت خدا بر پدر و مادر خاکسار که بدون تائيد وزارت کشور شروع به کار کرده بود.

برف امسال با هزاران زيبايي نشان داد مسئولين از سال ۸۳ درس آموخته اند و حسابي

 هم از آن مشق نوشته اند که اينقدر خوب عمل کرده اند ولي انگار اين اواخر حسابي خستگي

امانشان را بريده که اثري از آنها ديده نمي شود و شهر مانده و کلی برف و گل و ....

گذري هم مي خواستم به وادي تاکسي داران بزنم اما چه سود و چه فايده.

شهردار فريدوني بايد خيلي آدم خوش شانسی باشد که توانسته مورد علاقه تعداد محدودي از آدمهاي شهر

ما (شورا) آنهم با آن طيف عظيم و غير قابل باور عقيده قرار بگيرد آنهم با راي مثبت تمامي

 اعضاء که شده شهردار رشت که از اعجاب اين دوره زمانه چيزي کم ندارد.   

اين يکي را با آه و افسوس و شايد فرو ريختن اشک مي نويسم. چندي قبل در مشهد بودم

بماند که چه معماري درست و اصولي در اين شهر مردگان(البته با عذرخواهی از مشهدی ها)

 به کار رفته و خيابانها داراي قواعد و مسيرهاي مشخص است که تعداد پلهاي روگذر و

زيرگذر آن از دست من هم در رفته.اينها را گفتم که به اين موضوع برسم در اين مدت نمايشگاههاي                              زيادي در مشهد برگزار شد که يکي از آنها نمايشگاه کتاب بود که دروغ نگويم نصف نمايشگاه تهران      

بود که مطمئن هستم اگر اين نمايشگاه در رشت بود گيلانيها چنان سالن هاي آن را پر مي کردند

که هر سال چنين نمايشگاهي براي ما برگزار ميشد اما دريغ از نفهم هاي دوران ما که عشق و خر

از هم توفير نمي دهند. قربان جلالت يا امام رضا(ع) ما که از آن مردم خيري نديديم تو

 خود منشاء خيري پادشاه مملکت